طعم گس

ویگن ، جمشید ارجمند ، ساری گلین

acridtaste — Thu, 02 Jul 2009 20:24:18 GMT

دامن کشان ساقی می خواران از کنار یاران مست و گیسو افشان

می گریزد

از جام می از شرنگ دوری وز غم مهجوری چون شرابی جوشان

می بریزد

دارم قلبی لرزان به رهش دیده شد نگران

ساقی می خواران از کنار یاران

مست و گیسو افشان می گریزد

دارم چشمی گریان به رهش روز و شب بشمارم

تا بیاید

آزرده دل از جفای یاری بی وفا دلداری ماه افسونکاری

شب نخفتم

با یادش تا دامن از کف دادم شد جهان از یادم

راز عشقش را دل نهفتم

دارم چشمی گریان به رهش روز و شب بشمارم

تا بیاید

شاید این شعر را شنیده باشید و شاید هم نه. خودم هم نمیدونستم شاعرش کیه تا اینکه توی این شماره بخارا فهمیدم از شعرهای دوره جوونی جمشید ارجمند بوده. یاد ویگن کردم که چقدر قشنگ این رو اجرا کرده بود. تم اصلی آهنگ یه موسیقی ترکی به نام ساری گلین بود که مرحوم ویگن با شعر جمشید ارجمند به فارسی اجراش کرد.یادش همیشه ماندگار و روحش شاد.

اهمیت حسن بودن

acridtaste — Fri, 01 May 2009 21:14:17 GMT

چند شب پیش با امیر (برادرم) داشتیم مستندی از یک شبکه بیگانه که اسمشو نمیگم تا دلتون بسوزه (بی بی سی ) درباره آقای جواد مجابی میدیدیم که یکدفعه هر دوتا مون یاد این داستان آقای مجابی(این داستان طنز آقای مجابی) افتادیم. بعد به فکرم رسید بذارمش توی بلاگ که باقی دوستان هم بخونن یه کم حال کنن و شاید بخندند و شاید هم گریه کنند. (: ):

اهمیت حسن بودن

حسن برای همسایه اش، یک همسایه است. برای زنش شوهر و برای بقیه فقط حسن. او را در کوچه می توان دید، دعوت می کنیدش به کار، تا باغچه تان را بیل بزند.
حسن باغچه تان را بیل می زند.
تا بار خود را بجائی برسانید، حسن بار را روی دوشش می گذارد و دنبالتان می آید.
تا اطاقها را رنگ بزند. حسن اطاقها را هم رنگ می زند.
شما سرش داد می زنید، ساکت می ماند.
از کارش ایراد می گیرید، ساکت می ماند.
غذای شب مانده به او می دهید، ساکت می ماند.
شما خیال می کنید او یک گوسفند است.
او هم خیال می کند شما یک گرگ هستید.

حسن مرد آرامی است.
در کوچه اعلانات را به آرامی نگاه می کند.
در میتینگ ها به آرامی فریاد می کشد.
در روضه خوانی ها به آرامی گریه می کند.
در خانه اگر شام باشد به آرامی می خورد.
اگر نباشد به آرامی زنش را کتک می زند.

حسن مرد قانعی است.
شبها نان و چای می خورد. ظهرها هم همینطور، اما صبح خودش را می تواند بدون صبحانه هم شروع کند. حسن یک سماور روسی دارد که زنش انرا همیشه برق می اندازد، حسن نان بربری را دوست دارد اما عادت ندارد توی خمیر بربری را بکاود.
حسن معتقد است سکنجبین چیز خوبی است.
و معتقد است که دیگر سکنجبین خوب گیر نمی آید.

حسن مرد بی اطلاعی است.
نمی داند روزنامه ها بخاطر او چاپ می شود.
او فقط به عکسها نگاه می کند.
نمی داند که بانکها بخاطر پس انداز به او جایزه می دهند.
نمی داند شاعران سبیلو بخاطر او قافیه می بازند.
او خودش سبیل دارد.
وقتی به او می گویند آدم نادانی است.
تنها می گوید عجب!
وقتی به او اشاره می کنند که خیلی خبرها هست، او خود را نمی بازد.

در خانه حسن کسی بیکار نیست.
پسر بزرگش در دکان آهنگری نعل می سازد.
حسن خوشحال است که کار پسر او برای جامعه فایده دارد.
پسر کوچکتر او بلیط می فروشد. حسن خوشحال است که پسرش در خوشبختی مردم دخالت دارد. کوچکترین پسر، شیشه های خانه مردم را می شکند.
حسن می گوید این هم کاریست و پسرش را کتک می زند.
حسن دو دختر دارد، یکی بزرگتر از آنست که کاری نکند.
و یکی کوچکتر از آنست که کاری از دستش برآید.

حسن به فکر شوهر دادن دخترهاست.
زن حسن هم به فکر شوهر دادن دخترهاست.
اما داماد مناسب همیشه به خانه همسایه می رود.

حسن در سوگواریها خوشحالست و در جشنها سوگوار با اینهمه او از آتشبازی خوشش می آید.
و خوشش می آید که لامپ های سه رنگ را بخانه بیاورد.
در شجاعتش همین بس که نقش شیری را بر بازوی چپ کوفته است و حال دنبال کسی می گردد که خورشیدی برآن بیفزاید.

یکبار حسن یقه خود را در خیابان چاک داده است.
در تیمارستان، در کلانتری، در محل، شایع شد که علت اصلی گرما بوده است.
حسن تصمیم دارد در یک روز زمستانی یقه خود را جر بدهد.

حسن در پایتخت زندگی می کند.
اول پای دیوار می خوابید.
بعد روی چرخ دستی می خوابید.
بعد توی دکان
بعد ازدواج کرد و در اطاق می خوابد.
اما تا فرصت پیدا می کند جایش را در هوای آزاد می اندازد.
وقتی حسن قصه زندگی اش را می گوید، بچه ها می گویند ما هم می خواهیم پای دیوار بخوابیم.
مادرشان نان و چای آنها را می دهد و میخواباندشان.
زن عصبانی است به حسن می گوید دهاتی
حسن می گوید مگر تو دهاتی نیستی؟
زن می گوید:
نه، هیچوقت، پدرم دهاتی بود.

یادی از استاد حشمت سنجری

acridtaste — Mon, 09 Mar 2009 12:40:18 GMT

چند روز پيش بیرون رفته بودم براي پياده روي و موسيقي گوش ميدادم. با شروع يك قطعه كه برام ياد آور خيلي ازخاطرات خوب گذشته بود، يادم افتاد كه من چه خطايي كردم و اسم و ياد چه كسي رو از ياد بردم . مرحوم،استاد حشمت سنجري.

چند سال پيش بود كه موسيقي برام تازه داشت مفهوم پيدا ميكرد و من مفتون و محسور فرايند شگفت آور خلق يك قطعه موسيقيايي بودم. فرايندي كه اغراق نيست اگر بگم انتزاعي ترين ساخته ذهن بشر است.

باري، به دنبال اين كشف مفهوم بزرگ سعي كردم از همه جا همه جور موسيقي گوش كنم. مدتي (كه تقريبا تا الان هم ادامه پيدا كرده، البته كمي ضعيف تر این اواخر) مجذوب آثار كلاسيك و هارموني بينظيرشان بودم. بعدترها بود كه به موسيقي ايراني هم علاقه مند شدم. همان اثنا در شب يلداي كيومرث پور احمد اسم حشمت سنجري را شنديم. و بعد هم كارهاي استاد رو پيدا كردم.

نظرم درباره استاد را در دونکته خلاصه میکنم:

۱- مرحوم سنجري تنها كسي بود كه توانست با موفقيت آثار ايراني هارمونيك بوسيله سازهاي اركسترال خلق كند.

۲- آثار استاد سنجري سرشار از شكوه هارمونيك و عظمت روح ايراني است.

از اينكه اسم استاد رو فراموش كرده بودم جداُ متاسفم.

در اينجا و به ياد استاد سنجري وبه جبران خطاي خودم خلاصه اي از شرح زندگي استاد سنجري (برگرفته از سايت خانه موسيقي و يادنامه آقاي محمود خوشنام درباره استاد) را مياورم.

يادشان هماره باقي و روحشان هماره شاد.

حشمت سنجری سال ۱۲۹۶ در تهران متولد شد. پدر او حسین از نوازندگان نام آشنای تار در زمان خود بود كه از شاگردان درویش خان، علینقی وزیری و مرتضی نی داوود به شمار می آمد. علاوه بر پدر، مادر حشمت نيز با نواختن تار آشنائی داشت و همين فضای هنری خانوادگی، او را دلبسته موسيقی ساخت و سرنوشت او را رقم زد. در مدرسه موسیقی به فراگیری تار پرداخت. پس از آن مدتی در گروه کر آواز کودکان هنرستان موسیقی کار کرد. در ادامه ساز ویولن را انتخاب کرد و نزد علینقی وزیری، روح الله خالقی و ابوالحسن صبا موسیقی را ادامه داد.

پس از پایان هنرستان در سن نوزده سالگی موسیقی کلاسیک غربی را انتخاب کرد و برای نواختن متدهای كلاسیك راهی كلاس سرژ خوتسیف (ویولن نواز مهاجر از روسیه و از استادان كنسرواتوار تهران) شد. سال ۱۳۱۷ به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و نوازندگی را ادامه داد.
پس از آن به عنوان نوازنده ویولن ارکستر سمفونیک تهران مشغول کار شد. سال ۱۳۲۸ با اجرای كنسرتو ویولن بتهوون با اركستر سمفونیك تهران شد. آن زمان رهبری ارکستر تهران را پرویز محمود بر عهده داشت.همان سال ها رهبری ارکستر را نیز از محمود آموخت و سال ۱۳۲۰ به رهبری اركستر هنرجویان هنرستان عالی موسیقی پرداخت. سرانجام نیز در سال 1334 رهبری ارکستر تهران را بر عهده گرفت. سال بعد راهی سفری مطالعاتی آمریكا شد تا به تحقیق و تحصیل موسیقی بپردازد. او درعین حال همکاری خود با ارکستر سمفونیک را ادامه داد. سال 1336 راهی اتریش شد و به تحصیل در رشته رهبری ارکستر در آكادمی موسیقی و هنرهای نمایشی وین نزد هانس اسوروسكی (Swarovsky.H) پرداخت.
در ۱۳۳۹ به ایران بازگشت و رهبری اركستر سمفونیك تهران را كه موقتاً به هایمو توبیر ( Tauber.H) رهبر و آهنگساز اتریشی سپرده شده بود، در دست گرفت.

حشمت سنجری در کار آهنگسازی، درگير با مسائلی بود که در زمان او، ذهن همه آهنگسازان پيشرو را به خود مشغول می کرد. پرسش هائی که هنوز تا زمان حال نيز پاسخ هائی يگانه نيافته است:

- آيا می توان از همه شگردهای موسيقی نويسی بين المللی در کار آهنگسازی ملی استفاده کرد؟

- آيا می توان سازهای ملی و بومی را در اجرای آفريده های پيشرو به کارگرفت؟

دو آفريده عمده ای که از حشمت سنجری به جای مانده، نشان میدهد که تمايل و کوشش او بيش از هر چيز درآن بود که به رنگ و بوی موسيقی ملی اولويت بدهد و کاری نکند که طراوت های بومی اين موسيقی در لابلای شگردهای فنی بيی المللی از ميان برود. به همين جهت آن بخش از دستمايه های موسيقی ملی را زمينه کار قرلر می داد که سازگاری بيشتری برای بسط توسعه و ترکيب با شگردهای فنی دارند.

سنجری در "سوئيت ايرانی" که از پنج بخش تشکيل شده، کوشيده است تا ريتم های سرزنده رنگ های ايرانی را به کار بگيرد. اين بخش های پنج گانه عبارتند از: افق بيکران، دوحالت، رقص مضراب ها، رقص دايره، و اوج. در اين ميان رققص دايره به خاطر جاذبه های ريتميک، شهرت بيشتری يافته و بارها به وسيله ارکستر سمفونيک تهران اجرا شده است.

آفريده ديگر حشمت سنجری "رنگارنگ" نام دارد که در آن نيز ملودی ها و ريتم های موسيقی ملی، دستمايه قرار گرفته اند.
سنجری تا سال ۱۳۵۱ رهبری ثابت اركستر سمفونیك تهران را در دست داشت. در دوران رهبری او نوازندگان برجسته ای چون یهودی منوهین،رافی پتروسیان و ایزاک اشترن ارکستر تهران را در برنامه هایی همراهی می کردند. او در این سال ها همچنین به عنوان رهبر ميهمان به کشورهای ديگر نيز سفر کرد که می توان به رهبری ارکستر هایی در اتحاد شوروی سابق، لهستان، رومانی و ترکيه اشاره کرد.
سنجری در اوایل دهه پنجاه تا زمان انقلاب به عنوان سرپرست هنری تالار رودكی و مشاور وزیر به فعالیت ادامه داد و چندین اپرا و باله را رهبری كرد اما سرپرستی ارکستر به فرهاد مشکات سپرده شد. او رهبری اركستر مجلسی رادیو و تلویزیون ملی ایران را نیز به عنوان رهبر مهمان در چند كنسرت به عهده داشت.
پس از انقلاب سنجری دوباره رهبری ارکستر را به عهده گرفت و ده سال در این سمت به کارش ادامه داد. گر چه ارکستر در طول این سال ها فعالیت و برنامه های چندانی را به اجرا در نیاورد اما سنجری در حفظ و تداوم کار آن کوشید با وجودی که بسیاری از نوازندگان ارکستر پش ار انقلاب مهاجرت کرده بودند ارکستر را حفظ کرد و برنامه هایی با نوازندگان باقیمانده و چند نوازنده جایگزین ادامه داد. او تقریبا حدود دوازده سال رهبری ارکستر را در دست داشت و سرانجام در پاییز ۱۳۶۸ پس از اجرای کنسرتی به مناسبت چهلمین روز درگذشت مرتضی حنانه با اركستر سمفونیک تهران برای همیشه خداحافظی کرد. یکی از آشناترین و معروف ترین آثار سنجری تابلوی ایرانی یا سوئیت ایرانی است که بارها توسط خود او و رهبران دیگر ارکستر اجرا شده است.
از دیگر آثار او می توان به نیایش یزدان، سرود دانشگاه، سرود قهرمانان آسیا،رنگارنگ و... اشاره کرد. او چهاردهم دی ماه سال 1373 در اثر بیماری و کهولت سن درگذشت.

acridtaste — Mon, 17 Nov 2008 10:52:54 GMT

پلک نزن محبوب من

جهان مردد میماند

میان شب و روز!

متن این پست رو مجتبی برام فرستاده بود با اجازش من هم تقدیمش میکنم به مامیوشکا!!!

acridtaste — Thu, 09 Oct 2008 17:02:34 GMT

هایکویی از سوگی

ای زنبق ها! ای زنبق ها!

از رحیل آن کسان اندیشه کنید

که امروز در شما مینگرند!

acridtaste — Wed, 24 Sep 2008 18:30:18 GMT

گفتاری از- ژوانگ زه-

شبی خواب دیدم که پروانه ام و از گلی به گلی دیگر می پرم.

بی خبر بودم از اینکه ژوانگ زه ام

نا گه بر خواستم و باز ژوانگ زه شدم

ولی نمیدانستم که آیا من ژوانگ زه ام

که خواب دیدم پروانه شده بودم

یا پروانه ام و خواب می بینم که ژوانگ زه شده ام؟

acridtaste — Wed, 10 Sep 2008 09:54:18 GMT

تا یک ساعت دیگه قراره برم سفر (البته اگه چیزی پیش نیاد). معلوم نیست کی بر گردم ٫ این یه جمله شاعرانه نیست٫ واقعا نمیدونم کی برمیگردم. حداکثر تا یک ماه دیگه.

یه دوست خیلی عزیزی چند وقت پیش این بیت رو برام فرستاده بود:

خنک آن قمار بازی که بباخت بار دیگر

بنماید هیچش الا هوس قمار دیگر

فقط میخواستم به این دوست عزیز بگم که دارم میرم اصول قمار رو یاد بگیرم٫ خیلی مارس شدم٫ اینبار میخوام یاد بگیرم چطوری جفت شیش بیارم.

برسر آنم که گر ز دست بر آید دست به کاری زنم که غصه سرآید

acridtaste — Sat, 17 May 2008 21:49:18 GMT

حرفی برای گفتن –شاید

میگردم

نیست

میگردم

نیست

میگردم

نیست

acridtaste — Tue, 22 Apr 2008 10:42:08 GMT

در اقليم تو

تا بخواهي غروب هست

سقوط هر بار و بينهايت بار خورشيد

دليل ساده اي دارد

اراده تو

(براي شازده كوچولو)

acridtaste — Thu, 31 Jan 2008 19:41:18 GMT

بسا که از سرما افسرده باشی،

اما خود را به آتش گرم مکن

بودای برفین!

(هایکویی از سوکان)